Kërthiza e Jennifer Lopez, dhe frymëzimi teknologjik!

SGuraziu – AP, Sh. 2020 (Diç si koment)

(…tekno-shkencat i vjelin frymëzimet dhe nga bukuria, nga modat e nga kërthizat hijerënda të bukurosheve, ama sipas meje fustani i Versace s’mund të quhet fustan, në fakt është diç si “bikini me flatra” 🙂

Nëse kurrë në jetën tuaj s’keni kërkuar foto në Internet, atëherë asgjë… s’vlen për juve. Por nëse keni kërkuar foto të diçkaje, qoftë dhe rrallë, 1 herë në disa vjet, atëherë duhet të ndjeni diç si mirënjohje për Jennifer Lopez, ose thënë më mirë, për guximin e saj. Askush s’pati “guxuar” ta hidhte kërthizën ashtu në shesh. Para 20 vitesh, pikërisht fustani i saj i pati frymëzuar teknologët e Google (tashmë gjigant internetik) për shpikjen e makinës kërkuese të fotove. Në njëfarë mënyre pra pop-këngëtarja dhe aktorja amerikane e pati “shkaktuar” frymëzimin për ide e zgjidhje të reja teknologjike. Para ca muajve, me koleksionin Pranverë / Verë 2020, Versace, Google dhe J. Lopez e patën “celebruar 20-vjetorin e kësaj historie frymëzuese”. Versace e pati ruajtur si “surprizë” për botën e modës, dhe Lopez pati defiluar rishtas me fustanin e famshëm.

Pak histori (meqë tani është “histori”)

Në v. 2000 Interneti ishte mjaft i “prapangelur”, e sidomos sa i përket gjetjes së fotove. Google, tashmë gjigant internetik, por atëherë sikur duke provuar lloj-lloj tekno-brekushesh (pas braktisjes së pelenave).
Dy-tre vite më herët, në v. 1997 Gianni Versace (themeluesi i shtëpisë së modës Versace) qe vrarë. E gjithë fama e kompanisë, prestigji, vizioni dhe trashëgimia patën ngelur mbi “supet artistike” të motrës Donatella. Ajo e pati dizajnuar një fustan të gjelbër dhe e pati quajtur “fustan xhunglez”, madje e pati veshur vetë në një event. Gjithsesi, në v. 2000 Versace ia paraqiti botës, dmth. fustani i “xhunglës” pati debutuar publikisht, në kuadër të koleksionit të atëhershëm.

Siç e dimë, yjet e Hollivudit i kanë rregullisht ato eventet festive e parakalimet e veta, sidomos kur ndahen Oscars, Grammy e statueta. Pa modat e pa stilet yjet s’do ishin yje (gjërat janë të lidhura, zinxhir), pa shkëlqimet e pa fustanet yjet s’ia bëjnë as “gëk”. Atë vit J. Lopez na paskësh qëlluar fort e zënë me punërat e me filmimet, na qenkësh vonuar pakëz sa i përket zgjedhjes së fustanit. Për arsye se “fustani i xhunglës” veç na ishte veshur nga të tjerë, askush s’e pati zgjedhur ta vishte për eventin e “Grammy Awards”. Atëbotë Lopez ishte rreth 30 vjeçare, pra ishte më e “re dhe mjaft e guximshme” për t’i thyer kanonet e fashion-istëve dhe të fanatikëve të modës (anise ajo do t’i thyente në çdo kohë, dhe sot e kësaj dite, si 50-vjeçare).

Shkurt, e pati veshur fustanin e “xhungles” dhe e pati mahnitur botën me kërthizën përjashta. Deri atëherë askush s’pati “guxuar” ta hidhte kërthizën ashtu në shesh. Tjetër janë gostitë e festat private, sado madhështore qofshin, ama fare diç tjetër qilimat e kuq. Aty o bëhesh gazi i botës… gjithë bota të përflasin, o e kundërta, fama të katapulton atje diku lart tek yjet. Diç e ngjashme pati ndodhur me Lopez, kërthiza e saj e pati trazuar gjithë botën e shijeve, të stileve, të glamurozitetit e të famozitetit. Sakaq njerëzia ta patën vërshuar Internetin duke kërkuar foto të Grammy-eventit, foto të fustanit të famshëm. Lopez e pati “çoroditur” gjithë Internetin, dmth. edhe virtualitetin… jo vetëm realitetin.

Duke qenë kjo punë para 20 vitesh, kuptohet, Google s’ishte as afër çfarë është sot. Deri atëherë ata s’patën regjistruar ndonjë kërkim aq masiv, për asgjë të kësaj bote, sesa për fustanin e gjelbërt “xhunglez”. Guglushët qenë habitur, por dhe qenë turpëruar pakëz, meqë njerëzia s’i patën gjetur fotot, gjithë bota kureshtare patën ngelur të zhgënjyer. Google e pati “kuptuar” që Internetit i duhej një teknologji e re, dhe se kërkimi-gjetja e fotove ishte diç fort e rëndësishme. Pa një pa dy, inxhinierët e programerët, gjithë ekspertët e internetikave i qenë rrekur zhvillimit të “kërkimit”…

Tani, 20 vjet më vonë, e lehtë t’mos e vrasim mendjen; pandehim gjithçka është “ordinere, e zakonshme, asgjë interesante”, atëherë ishte se ç’na ishte, themi, s’na intereson. Harrojmë që ishte kontribut i artit (i modës, i dizajnit), sikur harrojmë që arti i pati ndihmuar simotrat, shkencën e teknologjinë, harrojmë se për 2 dekada gjërat janë avancuar e kanë vajtur përtej marramendjes. Pati rënë kërthiza e J. Lopez si “shkas”, tutje kureshtia e njerëzimit si “shkak”, dhe hooop avancimi teknologjik i mori flatrat. Një fustan “xhunglez” (i cili, në fakt s’kuptoj si mund të quhet fustan) e pati shtyrë gjithë makinerinë e Google të rrotullohej furishëm, të avancohej.

Tashmë sikur do ishte e paimagjinueshme, Interneti sikur s’do kishte fare kuptim pa këtë vegël – imagjino t’mos mund t’i gjesh fotot e mikeshave në Fb, booo do bankrotonte, do mbyllej detyrimisht, do ia vënin drynin, ai shefi Zucko-Marku s’do ishte mbase as milioner, pa le miliarder hiç se hiç.

Dhe si përmbyllje, të gjitha në rregull, mund ta kuptoj faktin që tekno-shkencat i vjelin frymëzimet dhe nga bukuria, nga modat e nga kërthizat hijerënda të bukurosheve. Çfarë s’ia dal ta kuptoj është mendësia e Versace, shpikjet e tyre! S’e kuptoj si mund ta quajnë “fustan”… diç që nuk është, si mund ta mashtrojnë botën duke e shitur madje shtrenjtë, me mijëra dollarë! S’e kam varë mendjen kurrë, por pra s’e ditkam saktë as definicionin e “fustanit” – sipas meje fustani i Versace s’mund të quhet fustan, në fakt është diç si “bikini me flatra”… asgjë më shumë 🙂

[ ngjitur: Donatella Versace, 1999, Jennifer Lopez, 2000, dhe rishtas pas 20 viteve JLopez, 2020 (Versace, Pranverë / Verë 2020) ]