SG – Në ditët e Safosë (I)

NË DITËT E SAFOSË (I)
S. Guraziu, 2011 (Skicë – poetët s’janë “yje” në shesh, pllaka bulevardesh…)

S’e fsheh blunë e vet qielli, bluja e syrit kristal nuk gënjen, tërë natën merresh me emrin, si dritë zbehesh deri n’agim, gjithë ai shkëlqim ambicioz i rrëmih themelet e lavdisë, mbase dhe ti do kesh një “yll” në sheshin e madh të letërsisë, por syrit s’i fal dritë fama… as dielli i pleqërisë – poetët s’janë “yje” në shesh, pllaka bulevardesh, kujto Safonë, kujto poetët e lashtësisë, s’e kishin idenë e pllakave, të yjeve në Hollivud, madje as idenë e Kalifornisë – bluja mbetet e kujt dhe ishte, e detit, e qiellit, e përjetësisë, por mos u lajthit, as vetë Dielli s’do fal dritë deri në amshim.
Më mirë lexo pranverat tona, nëse do… deri në orët e vona, shfleto librin e rinisë, aq shumë dritë faqeve të njoma, herbarium i zemrës ngopur me aromat, si zjarri rezisto, me puthjet cicëro, rinohu, lavdisë me dashuri thuri kurora, njëjtë si dikur… vetë Safoja.

[ piktura: Charles Nicolas Lafond (1774-1835) – Safoja duke kënduar (recituar) për Homerin, 1824 ]