Sibila Petlevski – Parullat e Harresës

PARULLAT E HARRESËS
Sibila Petlevski [ 1964, Kroaci ]

Ata kumakë rriten me kërcej të stërgjatë,
thuase të parët e tyre të largët t’ishin nga fushat
e lulediellit, rrëzë murit, nën dritaren me dy
grilat hapur për të cilat mbahet me (dy) duart
fëmija me fytyrën e të rriturit, ngjashëm
me të fëmijës i cili do t’mund të shpallej
i shenjtë në botën ku çdo gjë është më e re
sesa duket. Vetmia i shton vitet.

Kur gjurmët e pjekurisë në trupin i cili zhvillohet
vetvetiu, i cili s’ka pasur rastin e takimit
me trupa të tjerë, si dhe me trupin e Zotit, i cili
s’ka fërkuar supet me të huajat, s’ka dhënë dorën,
i cili ekziston dhe mplaket pa rezistencë, pa gravitacion,
kur gjurmët në atë trup thërrasin joshjen për pikëllimin,
do t’i provojmë parullat e harresës që t’mos
dënohemi me përkujtimin e esëllt se akoma jemi këtu.

– – –
© 2004, S. Petlevski – “Parullat e harresës” (dorëshkrim) – via Poetry International, Rotterdam
© Nga kroatishtja: S. Guraziu – Ars Poetica, 2008