SG – Non est Mea Culpa, 2011

NON EST MEA CULPA
S. Guraziu, 2011

(asgjë s’është e gjuhës – gjuha është vetëm “instrument”)

Promete, kot i lëpin gjuhët e flakës, deri në fotosferë të Diellit zgjatesh, melhemin kërkon për plagët, e di, zotat kurrë s’lajthiten, as në agoni, por ti sikur harron që më e ëmbla e fjalës, realiteti, gjithë universi ndoshta botë holografike janë, hartografi e dritës… e brendshmja, e jashtmja brenda nesh “ndizen e fiken”, aty në errësirën e blinduar të kafkës.

E shpërfill prushin e zemrës, flakën e pastër të së brendshmes, përjashta sorollatesh, secilin yll e puth, gurët e gjithësisë i bluan në buzë, secilin meteor, pluhnajat i bën qull, vallë ç’recetë kërkon, cilin sekret, cilin varg, metaforë, lëng yjor, cilin analgetik hyjnor… do bredhësh deri në amshim qiellit të errët, si farmacist biocentrik, me gjuhë ta lëpish mjaltin poetik!?

Dyshoj të ëmblen ta gjesh, asgjë s’është e gjuhës, Promete neurotik, as hidhësia as ëmbëlsia… aty në hologramin e kafkës lidhet zemra, secili frymëzim, secili nerv poetik, aty ngjizet dhimbja, indi, plagët tua, dhe vetë shija, gjaku, lotët, klithmat, non est mea culpa!

[ Piktura: Theodoor Rombouts (1597-1637) – Prometheus (KMSK Brussel) ]

segura

Leave a Reply

Your email address will not be published.