Shaip Beqiri – Rrënja e Dhembjes, 2012

RRËNJA E DHEMBJES
Shaip Beqiri

(Ali Podrimes)

Jo
Çelësin mos ia jepni

Mund të mos kthehet
Dhe mbeten mbyllur
Portat e kështjellës së heshtjes
Pa rrapëllimën e prangave të tij

Do të vijë një ditë
Lulen kaherë të këputur
Ta këputë përsëri

Lërjani hapur
Dritaret e mëdha të fjalës

Ai nuk ecte sipas yjve as erës
Vërtitej pas gurit të vet
Që e mbante pezull
Midis vetëtimash

Veç dhembjen me rrënjë e kishte
Dhe qeshjen tepër fëmijërore

Një çast u harrua matanë lumit
Me një lulëkuqe të egër
Ndërmjet nofullave

Një pëlhurë trishtimi i ra në sy
Prandaj macja që i preu udhën
Mund të mos ketë qenë e zezë

Nëpër perde tymi pa hijen e lotit

Në dorë i mbeti guaska
Që ia kishte vjedhur perlat
Duke futur bubullimat e veta

Padashur kyçi arkën
Dhe drojën në fund të saj
Për ftonjtë erëmirë të fjalës

Luzern – Prizren, 24 korrik 2012

– – –

[ Senad Guraziu commented on Shaip Beqiri’s post – Jul 8, 2019]

…sipas meje, nje portret, nje skice eulogjike mjeshterore, eulogji pikturale, nje portret-pikture poetike jashtezakonisht e bukur, Kodra psh. me brushat e veta kete foto (që qenka ngjitur, foto si te thuash “ikonike” e dy poeteve kosovare), do ta shihte nepermjet ca katroreve here 2-d, e here gjoja 3-dimensional, do t’i nderthurte sipas stilit “kubistik” a la Picasso… s’duhet mohuar, me kubizmat mjaft e veshtire te kaperthehet besnikerisht buzeqeshja, por ai do t’i “lidhte” ngjyrat e nuancat disi, do ta “mashtronte” disi dhe buzqeshjen, ne fund do merrte vendimin “e kryer”, ndoshta me mendje, pse jo, do ta titullonte fare thjeshte “portrete poetesh” – z. Shaip sikur donte t’na thoshte se portretet “portretizohen” dhe me brusha fjalesh po aq kthjellet si me laps, po aq ëmbël si ato portretet akuarelike – une per vete sikur e “shoh” te kornizuar gjithe jeten e poetit Podrimja, thjesht ashtu me ca fjale, qetesisht ama ngulmerisht, fare pa “zhurme” por sistematikisht duke ruajtur “forcen, presionin” e fjale-brushave…
…ne nje vend diku, para disa viteve pata shkruar se per poezine fjalet nuk jane “zhurmë” por jane qetesi e zhurmëshme, jane zhurme e qetësise për te heshtur zhurma, pasi per poezine fjalet jane “fjale” akoma pa u berë fjale – me kete poezi (le ta quaj Eulogji skajshmerisht e qete poetike, meqe sipas dates… hedhur ne leter pak dite pas ikjes së poetit Podrimja) thua se z. Shaip sikur donte ta “konfirmonte” ate thenien e Simonidit, ate shprehjen e thjeshte “poezia është pikturë (portret) me virtytin e fjalëve”…
…teknikisht, tek poezia e z. Shaip, me aq sa kam verejtur une, eshte specifike “ruajtja” e freskise se figurave, me secilin bllok z. Shaip sikur e ka “zët” ta fuqizoje ndonje gje “2 here”, thuase me kembengulje i shmanget tautologjise… sinonimike, / një çast u harrua matanë “lumit” / vetem kaq i duhet z. Shaip dhe ta përmbledh gjithe dhimbjen e qenies, gjithë psiko-bagazhin dhe lekundjet, gjithe katrahuren shpirterore te poetit, gjithe ecejaket e pas “harrimit”, derisa kur niset shtegut te jetëpertejmes, deri sa kur drita ri-niset rruges se amshimit…

segura

Leave a Reply

Your email address will not be published.